Maandelijks archief: november 2017

Het onderzoek

Gerelateerde afbeelding

Weten we eigenlijk wel zeker dat computers geen gevoelens of verlangens hebben? En of ze, zelfs als ze die nu niet hebben, ooit misschien complex genoeg worden om een bewustzijn te krijgen? Als dat zou gebeuren, hoe moeten we dat dan vaststellen? Als computers onze buschauffeur, onze leraar en onze psych vervangen, hoe kunnen we dan uitmaken of ze gevoel hebben of gewoon een verzameling gedachteloze algoritmen zijn? Als het op mensen aankomt, kunnen we tegenwoordig al verschil zien tussen bewuste geestelijke ervaringen en onbewuste hersenactiviteit. We weten nog maar heel weinig van het bewustzijn, maar de wetenschap heeft er wel elektrochemische tekenen van kunnen identificeren. Het kantoor huren rotterdam onderzoek daarnaar ging uit van de aanname dat we mensen kunnen geloven als ze melden dat ze zich bewust zijn van iets. Op basis van die aanname konden wetenschappers specifieke patronen in de hersenen isoleren die telkens te zien waren als mensen meldden dat ze zich ergens bewust van waren, maar die nooit verschenen bij onbewuste hersenactiviteit. Hiermee konden de wetenschappers bijvoorbeeld bepalen of een schijnbaar vegetatieve patiënt na een hersenbloeding volkomen het bewustzijn had verloren of alleen de controle over zijn lichaam en spraak kwijt was. Als de hersenen van de patiënt de bekende tekenen van bewustzijn vertonen, is hij waarschijnlijk bij bewustzijn, zelfs als hij zich niet kan bewegen of spreken. Artsen zijn er onlangs zelfs in geslaagd om met zulke patiënten te communiceren met behulp van fMRI-technieken. Ze stellen de patiënt vragen die met ‘ja’ of’nee’ beantwoord kunnen worden en vertellen daarbij dat de patiënt zich moet voorstellen dat hij tennist als het antwoord ‘ja’ is en dat hij zijn huis moet visualiseren als het antwoord ‘nee’ is. De artsen kunnen de motorische cortex dan zien oplichten als patiënten zich voorstellen dat ze tennissen (wat ‘ja’ betekent), terwijl een ‘nee’ wordt aangegeven door activatie van de hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor het ruimtelijke geheugen.7 Alles goed en wel, maar dat gaat over mensen, en hoe zit het met computers? Computers, die op silicium gebaseerd zijn, zijn heel anders gebouwd dan kantoor huren amsterdam menselijke neurale netwerken, die bestaan uit op koolstof gebaseerde moleculen, dus de menselijke tekenen van bewustzijn zijn op deze apparaten mogelijk niet van toepassing. Waarmee het erop lijkt dat we in een vicieuze cirkel zijn beland. Uitgaand van de aanname dat we mensen kunnen geloven als ze melden dat ze zich van iets bewust zijn, kunnen we de fysieke tekenen van menselijk bewustzijn identificeren en die gebruiken om te ‘bewijzen’ dat mensen inderdaad bij bewustzijn zijn. Maar als een kunstmatige intelligentie op een dag meldt dat hij een bewustzijn heeft, moeten we die dan maar gewoon geloven?

Het menselijk handelen

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Tot voor kort hadden biologen daar een heel simpel antwoord op. Subjectieve gevoelens zijn essentieel voor ons overleven, want als we geen honger of angst voelden, zouden we niet de moeite doen om op konijnen te jagen of voor leeuwen weg te vluchten. Waarom vluchtte een mens als hij een leeuw zag? Hij was bang, dus hij rende weg. Subjectieve gevoelens verklaarden het menselijk handelen. Maar tegenwoordig geven wetenschappers een veel gedetailleerdere verklaring. Als een mens een leeuw ziet, gaan er elektrische signalen van het oog naar de hersenen. Daar stimuleren ze bepaalde neuronen, die als reactie daarop nog meer signalen afvuren. Die stimuleren andere neuronen verderop, die op hun beurt losgaan. Als genoeg neuronen van het juiste soort snel genoeg in actie komen, krijgen de bijnieren de conference room zwolle opdracht om een stoot adrenaline in het lichaam los te laten, het hart krijgt het bevel om sneller te gaan slaan en neuronen in het motorische centrum sturen signalen naar de beenspieren, die zich gaan uitrekken en aantrekken, en de man rent weg voor de leeuw. Naarmate we dit proces beter in kaart brengen, wordt het ironisch genoeg juist lastiger om bewuste gevoelens te verklaren. Hoe meer we van het brein begrijpen, des te overbodiger de geest lijkt te worden. Als het hele systeem werkt met elektrische stroompjes die van hier naar daar gaan, waarom moeten we dan in vredesnaam ook nog eens angst vóélen? Als een reeks elektrochemische reacties de hele weg van de zenuwcellen in het oog naar de beenspieren kan afleggen, wat hebben subjectieve gevoelens daar dan nog bij te zoeken? Wat doen ze precies? Er kunnen ontelbaar veel dominosteentjes vallen, de een na de ander, zonder dat daar subjectieve gevoelens voor nodig zijn. Waarom hebben neuronen gevoel
nodig om elkaar te stimuleren of om de bijnieren te vertellen dat ze aan de bak moeten? Inderdaad vindt 99 procent van de conference room arnhem lichamelijke activiteiten, waaronder spierbewegingen en hormonale afscheidingen, plaats zonder tussenkomst van bewuste gevoelens. Waarom hebben neuronen, spieren en klieren zulke gevoelens dan wel nodig in de resterende één procent van de gevallen?

Wiskundige kansberekening

Gerelateerde afbeelding

Deze vraag komt neer op een wiskundige kansberekening: de kans dat de baviaan van de honger zal omkomen als hij de bananen niet krijgt tegenover de waarschijnlijkheid dat de leeuw de baviaan zal pakken. Om dit probleem op te lossen moet de baviaan een hele berg gegevens doorwerken. Hoe ver ben ik van de bananen? Hoe ver is de leeuw? Hoe hard kan ik lopen? Hoe hard kan de leeuw lopen? Is de leeuw wakker of slaapt hij? Ziet de leeuw er hongerig uit of niet? Hoeveel bananen zijn er? Zijn ze groot of klein? Groen of rijp? Naast die externe gegevens moet de baviaan ook rekening houden met informatie over zijn eigen lichamelijke gesteldheid. Als hij uitgehongerd is, heeft het zin om alles te riskeren voor die bananen, wat voor kansen hij ook heeft. Maar als hij net heeft gegeten en de bananen hoogstens een extraatje zouden zijn, waarom zou hij het risico dan nemen? Om al die variabelen en waarschijnlijkheden tegen elkaar af te wegen heeft de baviaan veel complexere algoritmen nodig dan de conference room rotterdam algoritmen waarmee de koffieautomaat werkt. De beloning voor een correcte berekening is tegelijk ook veel groter. De beloning is niets meer of minder dan het overleven van de baviaan. Een angstig aangelegde baviaan -eentje met algoritmen die gevaren overschatten -zal verhongeren en de genen waaruit die bangelijke algoritmen zijn voortgekomen zullen samen met hem sterven. Een overmoedige baviaan – eentje met algoritmen die gevaren onderschatten -zal ten prooi vallen aan de leeuw en zijn roekeloze genen zullen de volgende generatie ook niet halen. Deze algoritmen ondergaan een constante kwaliteitscontrole door natuurlijke selectie. Alleen dieren die een correcte kansberekening kunnen maken, zullen nakomelingen nalaten. Maar dit is allemaal wel heel abstract. Hoe berekent een baviaan zijn kansen precies? Het is nou niet bepaald zo dat hij een potlood achter zijn oor vandaan tovert, een opschrijfboekje uit zijn achterzak trekt en hardloopsnelheden en energieniveaus gaat zitten conference room amsterdam uitpuzzelen met een rekenmachine. In wezen is de baviaan zelf de rekenmachine. Wat wij sensaties en emoties noemen, zijn in feite algoritmen.

Puur natuur

Gerelateerde afbeelding

Ze hebben het over de destijds populaire eugeneticabeweging en Duncan zegt: ‘Stel je eens voor, een kind met mijn schoonheid en uw hersenen!’ France antwoordt: ‘Ja, maar stelt u zich eens een kind voor met mijn schoonheid en ûw hersenen.’) En waarom zou je die loterij niet een beetje naar je hand zetten? Bevrucht verscheidene eitjes en kies het embryo met de beste combinatie. Zodra het stamcelonderzoek zover is dat we voor weinig geld een oneindige voorraad menselijke embryo’s kunnen creëren, kun je je optimale baby uitkiezen uit honderden kandidaten, allemaal met jouw DNA, allemaal puur natuur en zonder dat er futuristisch genetisch geknutsel aan te pas hoeft te komen. Herhaal deze procedure een paar generaties lang en je zou best eens kunnen eindigen met supermensen (of een doodenge dystopie ). Maar stel dat je massa’s eitjes hebt bevrucht die allemaal een of andere dodelijke mutatie blijken te bevatten? Moet je al die embryo’s dan vernietigen? Dat kun je doen, maar je kunt de problematische genen ook vervangen. Er is een baanbrekend experiment gedaan met mitochondriaal DNA. Mitochondriën zijn minuscule organellen in menselijke cellen die de energie produceren die de cel nodig heeft. Ze hebben hun eigen genen, die volkomen losstaan van het DNA in de celkern. Gebrekkig mitochondriaal DNA kan co-working space rotterdam verschillende ernstige en zelfs dodelijke ziekten veroorzaken. Met de huidige ivf-procedures is het technisch mogelijk om dit soort ziekten te voorkomen door een baby van drie ouders te creëren. Het DNA in de celkern van de baby is afkomstig van twee ouders, maar het mitochondriaal DNA komt van een derde persoon. In 2000 kreeg Sharon Saarinen uit West Bloomfield in de Amerikaanse staat Michigan een gezonde meisjesbaby, Alana geheten. Alana heeft haar DNA van haar moeder Sharon en haar vader Paul, maar haar mitochondriale DNA is afkomstig van een andere vrouw. Vanuit puur co-working space amsterdam technisch perspectief heeft Alana drie biologische ouders. Een jaar later, in 2001, verbood de Amerikaanse regering deze behandeling vanuit veiligheidsoogpunt en ethische bezwaren.49