Maandelijks archief: januari 2018

Suggestively confident

Gerelateerde afbeelding

I have seen the salt lake incredibly beautiful [in winter dusk under snow-streamer curtains of cloud moving fast through the sky, with the wall of the Wasatch a deep rose and the lake islands rising from what seemed to be rippled slate. All of that was now implied by the mysterious shapes in the foreshortening snow. I didn’t mind the snow. One June day, moreover, with Karen Kleinspehn-on her way west for summer field work-I stopped in the1 Wasatch for a picnic of fruit and cheese beside a clear Pyrenean stream rushing white .over cobbles of quartzite and zakelijke energie sandstone through a green upland meadow-cattle in the meadow, cottonwoods llong the banks of this clear, fresh, suggestively confident, vitally ignorant river, talking so profusely on its way to its fate, which was to move among paradisal mountain landscapes until, through a termihal canyon, the Great Basin drew it in. No outlet. Three such rivers feed the Great Salt Lake. It does indeed consume them. Descending, we ourselves went through a canyon so narrow that the Union Pacific Railroad was in the median of the interstate and on into an even steeper canyon laid out as if for skiing in a hypnotizing rhythm of christiania turns under high walls of rose-brick Nugget sandstone and brittle shattered marine limestone covered with scrub oaks. “Good God, we are dropping out of the sky,” said Kleinspehn, hands on the wheel, plunging through the big sheer roadcuts, one of which suddenly opened to distance, presented the Basin and Range. ” ‘This is the place.’ ” “You can imagine how he felt.” In the foreground was the alabaster city, with its expensive neighborhoods strung out along the Wasatch Fault, getting ready to jump fifteen feet. In the distance were the Oquirrhs, the Stansburys, the lake. Sunday afternoon and the Mormons were out on the flats by the water in folding chairs at collapsible tables, end to end like refectory tables, twenty people down to dinner, with acres of beachflat all to zakelijke energie vergelijken themselves and seagulls around them like sacred cows. To go swimming, we had to walk first-several hundred yards straight out, until the water was ankle-deep. Then we lay down on our backs and floated. I have never been able to float. When I took the Red Cross tests, age nine to fifteen, my feet went down and I hung in the water with my chin wrenched up like something off Owl Creek Bridge. I kicked, slyly kicked to push my mouth above the surface and breathe. I could not truly float. Now I tried a backstroke and, like some sort of hydrofoil, went a couple of thousand feet on out over the lake.

Cross western Utah

Gerelateerde afbeelding

All over the world, so much carbon was buried in Pennsylvanian time that the oxygen pressure in the atmosphere quite possibly doubled. There is more speculation than hypothesis in this, but what could the oxygen do? Where could it go? After carbon, the one other thing it could oxidize in great quantity was iron-abundant, pale-green ferrous iron, which exists everywhere, in fully five per cent of crustal rock; and when ferrous iron takes on oxygen, it turns a ferric red. That may have been what happened-in time that followed the Pennsylvanian. Permian rock is generally red. Red beds on an epic scale are the signs of the Triassic, when the earth in its zakelijke energie vergelijken rutilance may have outdone Mars. As you come off the red flats to cross western Utah, two hundred and ten million years before the present, you travel in the dark, there being not one grain of evidence to suggest its Triassic appearance, no paleoenvironmental clue. Ahead, though, in eastern Nevada, is a line of mountains that are much of an age with the peaks of New Jersey-a little rounded, beginning to show age-and after you climb them and go down off their western slopes you discern before you the white summits of alpine fresh terrain, of new rough mountains rammed into thin air, with snow banners flying off the matterhorns, iidges, crests, and spurs. You are in central Nevada, about four hundred miles east of San Francisco, and after you have climbed these mountains you look out upon (as it appears in present theory) open sea. You drop swiftly to the coast, and then move on across moderately profound water full of pelagic squid, water that is quietly accumulating the sediments which-ages in the future-will become the roof rock of tlrn iising Sierra. Tall volcanoes are standing in the sea. Then, at roughly the point where the Sierran foothills will end and the Great Valley will begin-at Auburn, Californiayou move beyond the shelf and over deep ocean. There are probably zakelijke energie some islands out there somewhere, but fundamentally you are
Book 1: Basin and Range crossing above ocean crustal floor that reaches to the China Sea. Below you there is no hint of North America, no hint of the valley or the hills where Sacramento and San Francisco will be.

Het confucianisme

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Wetenschappers zetten het menselijke gevoel niet alleen op een voetstuk, maar vonden daar ook een uitstekende evolutionaire reden voor. Na Darwin begonnen biologen te verkondigen dat gevoelens complexe algoritmen zijn, die zijn aangescherpt door de evolutie en dieren helpen de juiste beslissingen te nemen. Onze liefde, onze angst en onze hartstocht zijn geen wazige spirituele fenomenen die alleen goed zijn voor het schrijven van poëzie. Ze vormen de weerslag van miljoenen jaren aan praktische wijsheden. Als je de Bijbel leest, krijg je advies van een paar priesters en rabbi’s die in het oude Jeruzalem woonden, maar als je naar je gevoel luistert, wend je je tot een algoritme waaraan de evolutie miljoenen jaren heeft gesleuteld en dat de zwaarste kwaliteitsproeven van de natuurlijke selectie heeft doorstaan. Je gevoel is de stem van miljoenen voorouders die stuk voor stuk wisten te overleven en zakelijke energie zich blijkbaar zelfs konden voortplanten in een keiharde wereld. Je gevoel is natuurlijk niet onfeilbaar, maar het is beter dan de meeste andere richtsnoeren. In de tijd van Confucius, Mohammed of Stalin hadden mensen dus ook beter naar hun gevoel kunnen luisteren in plaats van naar de leerstellingen van het confucianisme, de islam of het communisme. Maar in de eenentwintigste eeuw zijn gevoelens niet meer de beste algoritmen ter wereld. We ontwikkelen nu superieure algoritmen die een ongekende rekenkracht kunnen inzetten en gebruikmaken van immense databases. De algoritmen van Google en Facebook weten niet alleen precies hoe je je voelt, ze weten ook nog ontelbaar veel andere onvermoede dingen over je. Eigenlijk moet je dus niet meer naar je gevoel luisteren, maar naar die externe algoritmen. Waarom zou je verkiezingen houden als de algoritmen toch allang weten wat iedereen gaat stemmen en zelfs weten hoe het neurologisch in elkaar steekt dat de een PvdA stemt en de ander vvD? Volgens het humanisme moesten we naar ons gevoel luisteren, het dataïsme gebiedt ons nu naar zakelijke energie vergelijken de algoritmen te luisteren. Als je nadenkt over huwelijkspartners, carrièremogelijkheden of een eventuele oorlog is het volgens het dataïsme enorme tijdverspilling om een hoge berg te beklimmen om de zon in de zee te zien zakken. Het zou al net zo zinloos zijn om een museum te bezoeken, een dagboek bij te houden of een goed gesprek met iemand te voeren. Het is wel zo dat je jezelfb eter moet kennen om de juiste beslissingen te kunnen nemen, maar als je jezelf wilt kennen in de eenentwintigste eeuw, zijn er veel betere manieren dan bergbeklimmen, museumbezoek of een dagboek. We noemen hieronder een paar praktische dataïstisch richtlijnen.