Het confucianisme

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Wetenschappers zetten het menselijke gevoel niet alleen op een voetstuk, maar vonden daar ook een uitstekende evolutionaire reden voor. Na Darwin begonnen biologen te verkondigen dat gevoelens complexe algoritmen zijn, die zijn aangescherpt door de evolutie en dieren helpen de juiste beslissingen te nemen. Onze liefde, onze angst en onze hartstocht zijn geen wazige spirituele fenomenen die alleen goed zijn voor het schrijven van poëzie. Ze vormen de weerslag van miljoenen jaren aan praktische wijsheden. Als je de Bijbel leest, krijg je advies van een paar priesters en rabbi’s die in het oude Jeruzalem woonden, maar als je naar je gevoel luistert, wend je je tot een algoritme waaraan de evolutie miljoenen jaren heeft gesleuteld en dat de zwaarste kwaliteitsproeven van de natuurlijke selectie heeft doorstaan. Je gevoel is de stem van miljoenen voorouders die stuk voor stuk wisten te overleven en zakelijke energie zich blijkbaar zelfs konden voortplanten in een keiharde wereld. Je gevoel is natuurlijk niet onfeilbaar, maar het is beter dan de meeste andere richtsnoeren. In de tijd van Confucius, Mohammed of Stalin hadden mensen dus ook beter naar hun gevoel kunnen luisteren in plaats van naar de leerstellingen van het confucianisme, de islam of het communisme. Maar in de eenentwintigste eeuw zijn gevoelens niet meer de beste algoritmen ter wereld. We ontwikkelen nu superieure algoritmen die een ongekende rekenkracht kunnen inzetten en gebruikmaken van immense databases. De algoritmen van Google en Facebook weten niet alleen precies hoe je je voelt, ze weten ook nog ontelbaar veel andere onvermoede dingen over je. Eigenlijk moet je dus niet meer naar je gevoel luisteren, maar naar die externe algoritmen. Waarom zou je verkiezingen houden als de algoritmen toch allang weten wat iedereen gaat stemmen en zelfs weten hoe het neurologisch in elkaar steekt dat de een PvdA stemt en de ander vvD? Volgens het humanisme moesten we naar ons gevoel luisteren, het dataïsme gebiedt ons nu naar zakelijke energie vergelijken de algoritmen te luisteren. Als je nadenkt over huwelijkspartners, carrièremogelijkheden of een eventuele oorlog is het volgens het dataïsme enorme tijdverspilling om een hoge berg te beklimmen om de zon in de zee te zien zakken. Het zou al net zo zinloos zijn om een museum te bezoeken, een dagboek bij te houden of een goed gesprek met iemand te voeren. Het is wel zo dat je jezelfb eter moet kennen om de juiste beslissingen te kunnen nemen, maar als je jezelf wilt kennen in de eenentwintigste eeuw, zijn er veel betere manieren dan bergbeklimmen, museumbezoek of een dagboek. We noemen hieronder een paar praktische dataïstisch richtlijnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *