Het menselijk handelen

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Tot voor kort hadden biologen daar een heel simpel antwoord op. Subjectieve gevoelens zijn essentieel voor ons overleven, want als we geen honger of angst voelden, zouden we niet de moeite doen om op konijnen te jagen of voor leeuwen weg te vluchten. Waarom vluchtte een mens als hij een leeuw zag? Hij was bang, dus hij rende weg. Subjectieve gevoelens verklaarden het menselijk handelen. Maar tegenwoordig geven wetenschappers een veel gedetailleerdere verklaring. Als een mens een leeuw ziet, gaan er elektrische signalen van het oog naar de hersenen. Daar stimuleren ze bepaalde neuronen, die als reactie daarop nog meer signalen afvuren. Die stimuleren andere neuronen verderop, die op hun beurt losgaan. Als genoeg neuronen van het juiste soort snel genoeg in actie komen, krijgen de bijnieren de conference room zwolle opdracht om een stoot adrenaline in het lichaam los te laten, het hart krijgt het bevel om sneller te gaan slaan en neuronen in het motorische centrum sturen signalen naar de beenspieren, die zich gaan uitrekken en aantrekken, en de man rent weg voor de leeuw. Naarmate we dit proces beter in kaart brengen, wordt het ironisch genoeg juist lastiger om bewuste gevoelens te verklaren. Hoe meer we van het brein begrijpen, des te overbodiger de geest lijkt te worden. Als het hele systeem werkt met elektrische stroompjes die van hier naar daar gaan, waarom moeten we dan in vredesnaam ook nog eens angst vóélen? Als een reeks elektrochemische reacties de hele weg van de zenuwcellen in het oog naar de beenspieren kan afleggen, wat hebben subjectieve gevoelens daar dan nog bij te zoeken? Wat doen ze precies? Er kunnen ontelbaar veel dominosteentjes vallen, de een na de ander, zonder dat daar subjectieve gevoelens voor nodig zijn. Waarom hebben neuronen gevoel
nodig om elkaar te stimuleren of om de bijnieren te vertellen dat ze aan de bak moeten? Inderdaad vindt 99 procent van de conference room arnhem lichamelijke activiteiten, waaronder spierbewegingen en hormonale afscheidingen, plaats zonder tussenkomst van bewuste gevoelens. Waarom hebben neuronen, spieren en klieren zulke gevoelens dan wel nodig in de resterende één procent van de gevallen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *